![]()
20 Oktober 1992
Rusland - Moskou
|
Kom, schrijf : en verrijzenis zal spoedig in Mijn dochter Rusland plaatsvinden. Wees geen rechter over haar zonen en dochters, opdat Ik niet gedwongen zal zijn jou te oordelen. Ik, de Heer, vraag je om je gebeden, je offers en boetedoeningen, opdat al deze dingen Rusland tot Mij mogen leiden. In haar ellende zal Ik Mijn Barmhartigheid tonen; en in haar zwakheid Mijn Macht en Mijn Gezag; in haar nietigheid en in haar dorheid zal Ik rivieren uit haar doen stromen. Ik zal in haar alles wat niet Ik is uitroeien, en in die lege ruimte Mijn Genaden in haar planten - Ik zal zaden van Liefde en Vrede zaaien. Vassula, Mijn bruid, in Mijn belang, bid voor de volledige bekering van Rusland. Ik, de Heer, zegen je, Mijn kind. Vergeet nooit dat Ik Degene ben die je het meest bemint. Mijn Hart kan geraakt worden... Later op de avond was ik met een vriendin uitgenodigd bij een Russisch-Orthodoxe priester, die werkt voor Eenheid, om te assisteren bij een bijeenkomst over Traditie. De presidente zei dat iedereen uit het publiek die wilde spreken daarvoor acht minuten zou krijgen. De Russisch-Orthodoxe priester vroeg via een stukje papier, dat aan haar werd doorgegeven, aan de presidente of ook ik tot het publiek mocht spreken. Ik vermoed dat ze wist wie ik was, want ze stuurde een briefje terug met "nee". De priester schreef nu een tweede briefje, liet het bij haar brengen, en haar antwoord was weer negatief. Het werd nu een zaak voor de engelen om tussenbeide te komen. Ik riep mijn engel aan en vroeg hem de andere engelen die mij omringden te verzamelen om naar haar engelbewaarder te gaan en haar van gedachte te doen veranderen. Juist toen voelde ik Jezus tussenbeide komen, alsof Hij mij vroeg : "Wat doe je! ?" "Ik stuur mijn engelen..." Hij zei : "Ik heb je gezegd, voordat Ik je naar Rusland stuurde, dat je deze keer slechts als pelgrim zou gaan !" Dat schoot mij toen plotseling weer te binnen. Maar ik zei als een verwend kind : "O Heer! Alstublieft, ik zal geen preek houden. Geef mij slechts drie minuten, alleen om Uw Boodschap bekend te maken, verder niets. Het is zo'n goede gelegenheid, Heer !" Nauwelijks had ik mijn woorden beëindigd toen de presidente plotseling een andere aantekening stuurde, waarmee zij mij acht minuten spreektijd gaf. Maar de Goede Heer gaf mij niettemin tien volle minuten... |