Aan het einde van de Heilige Mis van Goede Vrijdag verdeelt de priester de bloemen die het graf van Christus bedekten. Hij geeft dan boeketjes aan de mensen. Ik kreeg slechts drie bloemen in mijn hand; ik begreep dat dit een teken van God is om mij te herinneren aan het probleem dat ik had om de Heilige Drie-Eenheid te begrijpen. Er gingen twee dagen voorbij zonder dat ik schreef, iets wat ik verschrikkelijk miste, want als ik mediterend schrijf voel ik mij intens met God verbonden.

Mijn God, de tijd is mij lang gevallen!

Hoelang?

Twee dagen!

Twee dagen, Vassula? En Ik die jarenlang op jou heb gewacht; wat moet Ik daarop zeggen?

Ik ben sprakeloos, Jezus; het spijt mij dat ik U heb gewond. Vergeef mij.

Kom, Ik vergeef je. Alles wat Ik van Mijn beminde zielen verlang is dat zij Mij toestaan hun hart voor slechts enkele minuten in beslag te nemen om daarin Mijn overvloedige Liefde te kunnen uitstorten.

Jezus zei dit met zoveel tederheid en liefde!

Telkens wanneer God mij nadert om mij een belangrijke boodschap te geven, vallen de duivel of zijn demonen mij aan. Ik voel hem niet lichamelijk, maar het enige dat hem is toegestaan te doen in deze leiding, is zichzelf te manifesteren door te schrijven en mij zodoende te beledigen en te vervloeken. Sinds God mij heeft geleerd het verschil te onderkennen en zijn woorden te herkennen, kan ik hem meestal beletten zijn woorden af te maken, iets wat hem woedend maakt. Als het aan mijn aandacht ontsnapt, blokkeert God mijn hand en kan ik niet schrijven. Deze aanvallen zijn altijd sterker zodra Gods belangrijke boodschap moet worden opgeschreven. Ik herken nu het patroon en geef het niet op, ofschoon ik mij soms hopeloos voel.